een persoonlijk verhaal


verander je
overtuigingen en
percepties

Beluister deze module als podcast op je telefoon !

Ik heb deze module voor je ingesproken. Download hem nu en beluister hem in je soundcloud app op je telefoon.

Candace's verhaal

Candace's relatie, nauwelijks een jaar oud, werkt niet. Na hun eerste paar maanden samen raakten zij en haar vriend diep verwikkeld in eindeloze ruzies, vage beschuldigingen, constant wantrouwen en onophoudelijke verwijten. Ze voelden zich allebei jaloers en onzeker, zodat hun communicatie op zijn zachtst uitgedrukt frustrerend was. Ze joegen allebei fanatiek onvervulde verwachtingen na waaraan de ander niet kon voldoen.

In een razernij die ze nooit eerder had meegemaakt, ging Candace heftig staan schreeuwen en liet ze zich volkomen gaan in oncontroleerbare driftbuien. Na zo'n aanval voelde ze zich nog waardelozer, nog meer slachtoffer en nog onzekerder.. Dit hele gedrag was nieuw voor haar; ze was nog nooit eerder een bos, gefrustreerd of nijdig mens geweest, en ze had in alle 28 jaar van haar leven nog nooit een driftbui gehad.

Hoewel ze intuïtief wist dat het haar geen goed deed om in deze omstandigheden te blijven hangen, kon Candace niet ontspannen aan de emotionele gehechtheid van deze ongezonde relatie. Maar naar mate ze verslaafd raakte aan haar stressvolle emoties, werd dit haar nieuwe identiteit. Haar persoonlijke realiteit creëerde haar nieuwe persoonlijkheid. Candace's externe omgeving beheerste haar denken, handelen en voelen. Ze was een slachtoffer geworden gevangen in haar eigen leven. 

Overspoeld als ze was door de sterke energie van overlevingsemoties, ging Candace te werk als een verslaafde, omdat ze die emotionele stormloop aan gevoelens nodig had en dacht dat het iets daar buiten was waardoor ze voelde en dacht en reageerde op een bepaalde manier. Ze kon niet groter denken of handelen dan hoe ze zich voelde. Doordat e gevangen zat in deze emotionele toestand, creëerde ze steeds weer dezelfde gedachten, dezelfde keuzen, hetzelfde gedrag en dezelfde ervaringen.

Candace maakte eigenlijk gebruik van haar vriend en alle situaties in haar buitenwereld om opnieuw te bevestigen wie ze dacht dat ze was. Haar behoefte om woede, frustratie, onzekerheid, onwaardigheid, angst en slachtofferschap te voelen, was gekoppeld aan die relatie.

Hoewel die niet in dienst stond van haar hoogste ideaal, was ze te bang voor verandering om de situatie te verhelpen. In feite raakte ze zo geketend aan die emoties omdat die haar identiteit bevestigden, dat ze liever voortdurend die vertrouwde giftige gevoelens voelde, dan weg te gaan en het onbekende te verwelkomen - om van het bekende het onbekende in te stappen. Candace begon te geloven dat ze haar emoties was, en alls gevolg daarvan onthield ze een persoonlijkheid die was gebaseerd op het verleden dat ze had gecreëerd.

Ongeveer drie maanden nadat de situatie echt bergafwaarts aan het gaan was, kon Candace's lichaam de stress van die verhoogde emotionele staat niet meer volhouden; haar haar begon uit te vallen in hele grote plukken tegelijk; binnen enkele weken was bijna een derde ervan verdwenen. Ze kreeg last van ernstige migraine, chronische vermoeidheid, problemen met maag- en darmen, een slechte concentratie, slapeloosheid, gewichtstoename, voortdurende pijnklachten en talloze andere slopende symptomen - die haar allemaal heimelijk ondermijnden.

Omdat ze een intuitive jonge vrouw was, voelde Candace wel dat deze aandoening een zichzelf aangedaan product van haar eigen emotionele problemen was. Alleen al nadenken over haar relatie, haalde haar fysiologisch uit balans in voorbereiding op het volgende conflict.

Candace schakelde stresshormonen en haar autonoom zenuwstelsel in met alleen haar denken. En wanneer ze dacht aan haar partner, of over hun relatie sprak of klaagde tegenover familie en vriendinnen, paste ze haar lichaam aan aan de denktrant van die emoties. Get was de ultieme mind/body connectie, en omdat ze de stressrespons niet kon uitschakelen, begon ze ten slotte genen neerwaarts te reguleren. Haar gedachten maakten haar letterlijk ziek.

Na zes maanden relatie had Candace nog steeds een uiterst disfunctioneel bestaan met de hoogste mate van stress. Hoewel ze er nu zeker van was dat de symptomen in haar lichaam een waarschuwingsteken waren, bleef ze onderbewust deze zelfde realiteit kiezen, die nu haar normale staat van zijn was.

Candace schakelde de verkeerde genen in op de verkeerde manier door haar lichaam met negatieve overlevingsemoties te bombarderen. Ze voelde dat ze langzaam van binnen uit dood ging, en ze wit dat ze de controle over haar leven moest overnemen, maar ze had geen idee hoe ze dat moest aanpakken. Ze kon de moed niet vinden om de relatie te verbreken, dus bleef ze er ruim een jaar in hangen, omdat ze gewend was aan dat moeras van constante rancune en woede. Of ze wel of niet gelijk had om die emoties te voelen : Candace zag haar lichaam de prijs betalen.

Candace moet op de blaren zitten...

In november 2019 ging Candace eindelijk naar een arts, die bij haar de ziekte van Hashimoto vaststelde (ook wel chronische lymfocytische thyroiditis genoemd), een auto-immuunziekte waarbij het immuunsysteem de schildklier aantast.

De aandoening wordt gekenmerkt door hypothyreoidie (een traag werkende schildklier) met af en toe vlagen van hypertheyreoidie (een overactieve schildklier). Hashimoto symptomen zijn onder meer : gewichtstoename, depressie, manie, gevoeligheid voor warmte en kou, gevoelloosheid, chronische vermoeidheid, paniekaanvallen, een abnormale hartslag, een hoog cholesterolgehalte, een lage bloedsuiker spiegel, constipatie, migraine, spierzwakte, stijve gewrichten, krampen, geheugenverlies, problemen met het gezichtsvermogen, onvruchtbaarheid en haarverlies - en Candace had heel wat van deze symptomen.

Tijdens het overleg vertelde de endocrinoloog Candace dat haar toestand genetisch was bepaald en dat ze er niets aan kon doen. Ze zou de rest van haar leven Hashimoto hebben en voor onbepaalde tijd schildkliermedicatie moeten nemen, omdat haar antilichaamtest nooit zou veranderen. Hoewel Candace er later achter kwam dat deze ziekte eigenlijk helemaal niet voorkwam in haar familie, leek de teerling hiermee geworpen.

Maar deze feitelijke diagnose gaf Candace ook het onverwachte geschenk van bewustzijn. Ze had er duidelijk behoefte aan te worden wakker geschud, en daar werd nu voor gezorgd. Door de fysieke afbraak van haar lichaam was ze gaan nadenken over haar verleden en begon ze echt de waarheid te zien van wie ze was. Het begon haar te dagen dat ze in haar eentje verantwoordelijk was voor het creëren van een auto-immuunziekte die haar langzaam fysiek, emotioneel en mentaal kapot maakte.

Ze leefde in heen constante noodsituatie. Alle energie van haar lichaam ging naar haar veiligheid in de buitenwereld, en er was geen energie over voor haar binnenwereld. Haar immuunsysteem kon zichzelf niet langer overeind houden. Ondanks de misselijkmakende angst voor verandering en het onbekende, verkoos Candace vijf maanden later eindelijk om uit de relatie te stappen. Ze zag volkomen in dat de relatie ongezond was geweest en haar niet diende. Ze vroeg zich af : Wat is de afweging ? blijven in disfunctie en mezelf dieper de duisternis in duwen ? Of vrijheid en mogelijkheid kiezen ? Dit is mijn kan sop een nieuw en ander leven.

Candace's tegenspoed werd het wordingsproces van haar persoonlijke evolutie, zelfreflectie en expansie. Ze zag zichzelf aan de rand van de klif staan, bereid om de sprong in het onbekende te wagen. Haar besluit om te springen en te veranderen, was een hartstochtelijke ervaring. Dus sprong ze in wat zij beschouwde als de eindeloze mogelijkheden en potentieel, aangespoord door een verlangen om eindelijk niet langer dingen te doen die niet liefdevol waren voor haarzelf, zodat ze haar biologische code kon herschrijven. 

Dit was een keerpunt in Candace's leven. Ze had mijn twee vorige boeken gelezen was op een van mijn beginnersworkshops geweest, dus ze wist dat als ze haar diagnose accepteerde plus de bijbehorende emoties van angst, zorgen, onrust en verdriet, ze aan autosuggestie zou doen en alleen nog zou geloven in gedachten die overeenstemden met die gevoelens.

Ze zou kunnen proberen om positief te denken, maar haar lichaam voelde zich slecht, dus dat zou reële gevolgen hebben. Die keuze maken zou de verkeerde placebo zijn, dus de verkeerde staat van zijn. Dus verkoos Candace om haar ziekte niet te accepteren. Ze wees de diagnose van de arts respectvol af, en herinnerde zichzelf eraan dat het brein de ziekte creëert, hetzelfde brein is dat gezondheid creëert. Ze wist dat ze haar overtuigingen moest veranderen over de kwaal die haar was gegeven door de medische wereld. Candace koos om niet vatbaar te zijn voor het advies en de meningen van haar arts, omdat ze niet angstig, verdrietig of slachtoffer was.

Eigenlijk was ze heel optimistisch en enthousiast, en die emoties stimuleerden een nieuwe reeks gedachten die het haar mogelijk maakte om nieuwe mogelijkheden te zien. Ze accepteerde haar diagnose, prognose of behandeling niet : geloofde niet in de meest waarschijnlijke uitkomst of haar toekomstig lot;en gaf zich niet permanent over aan de diagnose of het behandelplan. Ze conditioneerde haar lichaam niet tot dat slechts denkbare scenario, verwachtte niet dezelfde voorspelbare uitkomst als iedereen en kende er niet dezelfde betekenis aan toe die iedereen met deze aandoening er aan toe kent. Ze had een andere instelling, dus was ze nu in een andere staat van zijn.

Candace krijgt het druk

Hoewel Candace haar aandoening niet accepteerde, had ze een hoop werk te doen. Ze wist dat als ze haar overtuiging over haar ziekte wilde veranderen, ze een keuze moest maken met een hoeveelheid energie die groter was dan het bekabelde programma in haar hersenenen de emotionele verslavingen in haar lichaam, zodat haar lichaam zou kunnen reageren op een nieuwe manier van denken.

Alleen dan zou ze de noodzakelijke verandering in energie kunnen ervaren die ze nodig had om haar onderbewuste programma's te herschrijven en haar verleden neurologisch en genetisch te wissen - en dat was precies wat er begon te gebeuren.

Hoewel ze mij dit allemaal eerder had horen zeggen en de stof intellectueel kende, had Candace zich de informatie nog nooit zo vanuit persoonlijke ervaring eigen gemaakt. In de eerste workshop waaraan ze deelnam nadat ze de diagnose had gekregen, zag ze er uitgeput uit en viel ze steeds in slaap op haar stoel. Ik wist dat ze het moeilijk had. Toen ze naar haar volgende workshop kwam, had ze al ruim een maand schildkliermedicatie ingenomen, ze was alerter en meer geïnteresseerd. Candace werd enorm geïnspireerd door de verhalen die ik vertelde tijdens het weekend.

Toen ze hoorde dat andere mensen niet van plan waren om slachtoffer te zijn van de omstandigheden in hun buitenwereld, en dat ongewone genezingen wel degelijk konden gebeuren, besloot ze dat ze haar eigen wetenschappelijk project zou worden. Zo begon Candace met haar reis. Omdat ze door mijn workshops een goed inzicht had in epigenetica en neuroplasticiteit, wist ze dat ze niet langer een slachtoffer was van de ziekte en gebruikte ze haar kennis om proactief te worden. Ze gaf een andere betekenis aan haar toekomst en had daardoor een andere intentie. Ze stond elke dag om half vijf op om haar medicatie te doen en haar lichaam emotioneel te conditioneren tot een nieuwe aansturing. Ze werkte er hard aan om het huidige moment te vinden, waarvan ze besefte dat ze het ooit was kwijt geraakt.

Candace wilde gelukkig en gezond zijn, dus vocht ze hard om haar leven terug te krijgen. Maar toch had ze in het begin heel moeilijk en raakte ze erg gefrustreerd wanneer ze niet een wat langere tijd kon blijven zitten. Haar lichaam waas getraind om de geest van frustratie, woede, ongeduld en slachtofferschap te zijn en kwam begrijperlijkerwijs in opstand. Alsof ze een ongedisciplineerd dier aan het africhten was, moest Candace haar lichaam steeds opnieuw tot rust laten komen in het huidige moment. Elke keer dat ze dat proces doorliep, conditioneerde ze haar lichaam tot een nieuwe aansturing en bevrijdde ze zichzelf een beetje meer van de ketenen van haar emotionele verslaving.

Elke dag werkte Candace in haar meditaties aan het beheersen van haar lichaam, haar omgeving en de tijd. Ze weigerde om op te staan als dezelfde persoon die was gaan zitten om de meditatie te doen, omdat de oude Candace degene was die boos en gefrustreerd werd en dus chemisch verslaafd was aan haar externe omstandigheden. Ze wilde die persoon niet meer zijn. Ze luisterde naar haar meditaties, imiteerde een nieuwe staat van zijn en stopte niet voordat ze verliefd was op  het leven - in een ware staat van dankbaarheid, zonder bepaalde reden.

Candace paste alle kennis toe de ze had geleerd in mijn workshops en door het luisteren naar alle audio-cd's, het lezen van alle boeken (meer dan eens), en het bestuderen van haar cursusaantekeningen. Ze legde nieuwe informatie vast in haar hersenen om zich voor te bereiden op een nieuwe ervaring van genezing.

Steeds vaker merkte ze dat ze zich kon weerhouden van het activeren en bedraden van de oude neurale verbindingen van woede, frustratie, wrok, arrogantie en wantrouwen en dat ze de nieuwe neurale verbindingen van liefde, vreugde, mededogen en vriendelijkheid kon gaan activeren en bedraden. Daardoor wist Candace dat ze de oude verbindingen wegsnoeide en nieuwe deed ontspruiten. En hoe vaker ze die moeite nam vanuit een nieuw niveau van mentale kracht, hoe meer ze transformeerde.

Na verloop van tijd werd ze ontzettend dankbaar voor het leven, in het volle besef dat waar harmonie was, incoherentie geen stand kon houden. Ze zei tegen zichzelf : ik ben niet de oude Candace, en ik bevestig dat bestaan niet langer. Maanden achtereen zette ze door. En als ze merkte dat ze afdwaalde naar de kleinst gemene deler, dat ze boos of gefrustreerd was over de omstandigheden in haar buitenwereld, of ze zich ziek of ongelukkig voelde, verzette ze heel snel bewust de bakens.

Door een snelle verandering van haar gemoedstoestand kon ze de tijdsduur verkorten waarin die emoties greep op haar hadden, zodat ze over het algemeen minder humeurig, minder labiel en minder haar oude persoonlijkheid was.

Op sommige dagen voelde Candace zich zo slecht dat ze niet uit haar bed wilde komen, maar toch stond ze op om te gaan mediteren. Ze hield zichzelf voor dat, elke keer ze die lagere emoties omvormde tot verhoogde emoties, ze zichzelf biologisch verwijderde van haar verleden en haar hersenen en lichaam voorbereidde op een nieuwe toekomst. Ze begon te beseffen hoe waardevol het was om haar innerlijke werk te doen, en het leek al spoedig steeds minder op een inspanning en meer op een geschenk.

Dankzij haar dagelijkse doorzettingsvermogen beleefde Candace al heel snel een enorme verschuiving, en ze begon zich beter te voelen. Ze begon anders te communiceren met andere mensen zodra ze de wereld niet meer bezag via een denken vol angst en frustratie, maar meer door een lens van mededogen, liefde en dankbaarheid. Haar energie steeg, en ze was in staat om helderder te denken.

Candace besefte dat ze niet meer op dezelfde manier op de vertrouwde omstandigheden in haar leven reageerde, omdat de oude, op angst gebaseerde emoties niet meer in haar lichaam zaten. Ze was haar reflexmatige reacties aan het overwinnen, want ze zag nu in dat de mensen en de situaties die haar vroeger van streek brachten, alleen bestonden in relatie tot hoe ze zich zelf voelde. Ze werd vrij.

Een deel van haar veranderingsproces omvatte een bewustwording van de onbewuste gedachten die overdag door haar bewustzijn glipten. In haar meditaties werd ze vastbesloten dat die gedachten nooit meer onopgemerkt zouden blijven. Onder geen enkele voorwaarde zou ze zichzelf laten terugkeren naar het gedrag en de gewoonten die verbonden waren aan haar oude zelf. Ze veegde het schoolbord biologisch, neurologisch en genetisch schoon, waardoor ze de ruimte creëerde voor een nieuw zelf, en haar lichaam begon energie los te laten. Met andere woorden : ze ging van deeltje naar golf, door de opgeslagen emoties als energie vrij te laten komen in haar lichaam. Haar lichaam leefde niet langer in het verleden.

Met deze nieuw beschikbare energie die ze had bevrijd, begon Candace het landschap van een nieuwe toekomst te zien. Ze vroeg zich af : hoe wil ik me gedragen ? Hoe wil ik me voelen ? Hoe wil ik denken ? Door maandenlang elke dag wakker te worden in een staat van dankbaarheid, was ze haar lichaam emotioneel aan het instrueren dat haar nieuwe toekomst al was gearriveerd, wat nieuwe genen inschakelde op nieuwe manieren, waardoor haar lichaam terugkeerde in homeostase. Recht tegenover Candace's woede vond ze medeleven. Recht tegenover haar frustratie ontdekte ze geduld en dankbaarheid. En precies tegenover haar slachtofferschap zat een schepper, die erop wachtte om vreugde en welzijn te creëren. Het was dezelfde intense energie aan beide zijden, maar nu ze van deeltje tot golf transformeerde, van overleven naar creëren, was ze in staat om die energie te bevrijden.

De zoete smaak van succes

Toen Candace zeven maanden later na haar diagnose haar arts weer opzocht, was hij verbaasd over de verandering in zijn patient. Haar bloedtesten bleken perfect te zijn. In haar eerste testronde in februari 20199 had haar schildklierstimulerend hormoon (TSH) een waarde van 3,61 gehad (wat hoog is ) en haar antilichaamtelling was 638 geweest (wat een belangrijk disbalans laat zien). Maar in september 2011 was Candace's TSH gedaald tot 1,15 (normaal) en stond har antilichaam-telling op 450 (gezond), hoewel ze geen medicatie meer nam. Ze had zichzelf in minder dan een jaar genezen.

De arts wilde precies weten wat ze had gedaan om deze geweldige resultaten te verkrijgen. Het leek bijna te mooi om waar te zijn. Candace legde uit dat ze wist dat ze dit ongemak zelf had gecreëerd, dus had ze besloten om een experiment op zichzelf uit te voeren om het te creëren. Ze vertelde de arts dat door dagelijks te mediteren en een verhoogde emotie in staat te houden, ze epigenetisch nieuwe genen had ingeschakeld in plaats van ongezonde emoties de oude genen te laten inschakelen.

Ze legde uit dat ze regelmatig had gewerkt aan wie ze wilde worden, en dat e niet meer reageerde op de dingen in haar buitenwereld als een dier in de overlevingsmodus : met vechten, vluchten, schoppen of schreeuwen. Alles om haar heen was in principe hetzelfde gebleven, maar zij reageerde nu gewoon op een manier die liefdevoller was ten aanzichte van zichzelf. De volslagen verbaasde arts zei tegen haar : "ik zou willen dat al mijn patiënten waren zoals jij, Candace. Het is gewoon geweldig om jouw verhaal te horen."

Candace weet niet echt hoe haar genezing precies is gebeurd. Dat hoeft ze ook niet. Ze weet alleen dat ze iemand anders is geworden. Enige tijd na deze gebeurtenissen ging ik met Candace uit eten, op een moment dat ze al maanden geen medicijnen meer genomen had en helemaal geen symptomen meer vertoonde. Haar gezondheid was fantastisch, al haar haar was terug gegroeid en ze voelde zich geweldig over zichzelf. Ze zei keer op keer dat ze zo verliefd was op haar huidige leven. Ik vertelde haar lachend : "je bent verliefd op het leven en het leven houdt van jou. Je moet ook verliefd zijn op je leven - jij hebt het maandenlang elke dag zo gecreëerd! 

Candace legde uit dat ze gewoon vertrouwde op een oneindig veld van mogelijkheden en wist dat ze er iets anders buiten haarzelf werkzaam was dat haar had geholpen om te genezen. Het enige dat ze eigenlijk moest doen, was zichzelf losalten en het autonoom zenuwstelsel in gaan, en dan steeds weer de zaadjes planten voor een nieuw leven. En zonder te weten hoe het gebeurde, gebeurde het gewoon - en wanneer het gebeurde, voelde ze zich beter dan ze zich ooit had gevoeld.

Candace's leven is nu totaal anders dan toen ze de diagnose Hashimoto kreeg. Ze is nu zakenpartner in een programma voor persoonlijke ontwikkeling dat cursussen geeft in zelfontplooiing en ze werkt ook in het bedrijfsleven. Ze heeft een liefdevolle relatie, nieuwe vrienden en nieuwe zakelijke kansen. Een nieuwe persoonlijkheid creëert tenslotte een nieuwe persoonlijke realiteit.

Een staat van zijn is een magnetische kracht die gebeurtenissen aantrekt die lijken op die staat van zijn : dus toen Candace verliefd werd op zichzelf, trok ze een liefdevolle relatie aan met zichzelf. Omdat ze zichzelf de moeite waard vond en respect voelde voor zichzelf en het hele leven, bevond ze zich al snel in omstandigheden waarin ze de mogelijkheid om om bij te dragen, om te worden gerespecteerd en om een verschil te maken in de wereld.

En vanzelfsprekend, toen ze in een nieuwe persoonlijkheid transformeerde, leek de oude persoonlijkheid wel een ander leven. Deze nieuwe fysiologie bracht haar naar hogere niveaus van vreugde en inspiratie - en de ziekte hoorde toen bij de oude persoonlijkheid. Ze was iemand anders.

Het is niet zo dat ze verslaafd raakte aan vreugde; ze was gewoon niet meer verslaafd aan ongelukkig zijn. Toen ze meer geluk begon te ervaren, ontdekte ze dat er altijd meer geluk, meer vreugde en meer liefde te ervaren valt, omdat elke ervaring een mix aan emoties schept. Ze begon de uitdagingen in haar leven echt te willen, zodat ze erachter kon komen in hoeverre ze deze informatie tot transformatie kon omzetten.

De ultieme les die Candace leerde was dat haar ziekte en haar problemen nooit over iemand anders gingen - ze gingen altijd over haar.. In haar oude staat van zijn, had ze de vaste overtuiging gehad dat ze het slachtoffer was van haar relatie en haar externe omstandigheden en dat het leven haar altijd overkwam. Dat ze dit werk leerde kennen en de volledige verantwoordelijkheid voor zichzelf en haar leven op zich nam - en besefte dat wat er was gebeurd, nooit iets te maken had met wat er zich buiten haaf afspeelde - was niet alleen een enorme bevrijding, maar ook een van de grootste geschenken die Candace zich ooit had kunnen wensen.

Copyright Leef Intens 2019
>